Souvenir

Hij slenterde in teenslippers rond zijn zwembad, streek de lange blonde haren uit zijn ogen en offreerde mij verlegen een fris pintje uit de buitenbar. Ik was op vakantie in de Ardèche en door een gemeenschappelijke vriendin even te gast in zijn huis. Het stond op de helling van een berg, op drie kwartier rijden van de bewoonde wereld. Het moest zijn doordat hij zo afgelegen woonde, dat deze adonis nog beschikbaar was, dacht ik. De kans dat hij van straat geraakte in een dorp met 143 inwoners met een gemiddelde leeftijd van 70 lentes, was klein. En dat hij maar zes woorden Frans kende, was ook niet zo praktisch.

En toch! Zijn Franse buurvrouw had hem al proberen versieren met potten ingelegde tomaten en kweeperen-gelei. Het was gelukkig zijn smaak niet. Ze was une vraie Ardèchoise, ze gaf niet op. Om de haverklap stond ze op zijn terras met een nieuwe oogst. Ze had hem maar wat graag haar geheime receptjes in zijn oor gefluisterd ’s nachts. Zelfs de burgemeester had een oogje op hem. Hij noemde hem ‘le Belge’ en sprak het uit alsof het een koosnaampje was. Daardoor genoot hij wat privileges. Hij was de enige die het zwembad mocht vullen als er wegens wekenlange droogte een algemeen sproeiverbod was afgekondigd. Zelfs die keer toen hij de hele bergwand per ongeluk in brand stak, omdat hij het snoeiafval wat onzorgvuldig had willen opstoken… De burgemeester kneep een oogje dicht en hoopte dat ‘le Belge’ zijn knipoog zou opmerken. En de buurvrouw, zij hielp blussen, en lachte zijn onhandigheidje liefkozend weg. Dat er één van haar kostbaarste kastanjebomen sneuvelde was een liefdesoffer.

Helaas voor haar en voor de burgemeester, het heeft niet mogen zijn. Ik liep in de weg die zomer. Alsof het even om hoek was, bood hij een lift aan van 900 km naar mijn huis. Nauwelijks twee weken later, ruilde hij zijn zomerse paradijs in voor een leven met mij in België. In Vlaanderen dan nog, dat land van beton, waar we zo dicht opeengepakt wonen en waar het zo vaak bewolkt is dat je iemand kan wijsmaken dat het één overdekte stad is. Dat hij goed gek moest zijn, dat was dus meteen duidelijk. Maar dat het geen bevlieging was, is nu na vijf jaar ook wel duidelijk.

Filip, hij is de leukste souvenir die ik ooit meebracht van op reis.

18 gedachten over “Souvenir”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s