Boodschappen

“Mag ik iets vragen mevrouw?” Iemand stelt me die vraag in de supermarkt. Ik sta in een hoek gedrumd tussen twee koeltoonbanken van de zuivelafdeling. Na meer dan een jaar gemaskerd winkelen waarbij ik onder dwang een grote boog moest maken rond andere klanten, voelt het vreemd van zo nabij te worden aangesproken. De vraagsteller is een dame die ik iets ouder schat dan mezelf. Haar gezicht komt mij niet bekend voor. Herkent zij mij wel van ergens? Of wat kan deze onbekende persoon van mij willen? Ze is kleiner dan ik, wil ze dat ik voor haar iets van het bovenste schap neem? Of heb ik de laatste pot van haar favoriete yoghurt voor haar neus weggenomen?

Boodschappen doen is niet mijn favoriete bezigheid. Maar als moeder van twee hongerige pubers moet ik elke dag een antwoord verzinnen op dezelfde vraag: ‘Wat eten we vanavond?’ De mogelijke antwoorden op die vraag, vind ik niet thuis, maar moet ik gaan zoeken in de supermarkt. Een plaats die veel minder super is dan de naam doet vermoeden. Het vervelendste aan boodschappen is dat het te veel tijd opslorpt van mijn vrije halve dag. Een halve dag die overigens ook veel minder vrij is dan de naam doet vermoeden. Strijken, opruimen, stofzuigen, rekeningen betalen… het moet allemaal gebeuren maar het meeste daarvan kan ik nog afhandelen in mijn pyjama of iets dat ervoor kan doorgaan. Alleen voor de boodschappen moet ik me eerst nog omkleden. Meestal trek ik snel een jas over mijn huispak, vervang ik mijn konijnensloffen door een paar sneakers. Dat ik er wat sjofel bijloop tussen de rayons neem ik er bij. Hoe sneller ik de etenskwestie oplos, hoe meer tijd ik over houd om bijvoorbeeld deze blog te schrijven. Maar vandaag heb ik dus een klein oponthoud in de zuivelafdeling.

De dame staat nog steeds voor mij en blokkeert mij de weg richting diepvriesafdeling. Ze kijkt heel serieus. Misschien is ze ook ten einde raad en wil ze gewoon weten wat ik zal koken vanavond? Haar hand ligt losjes over de rand van mijn kar. Of ben ik per vergissing met haar kar op wandel? Ik voel de koude lucht van de koeltoonbank in mijn nek blazen. En dan zegt ze het: “Kan het zijn dat je jouw pull binnenste buiten aan hebt?” Alle vragen die zich in mijn hoofd hadden afgespeeld, hadden niets met mijzelf te maken, enkel met mogelijke wensen van mijn winkelende medemens. Maar plots is alle aandacht op mij gericht. Een andere klant die een pot platte kaas wil pakken, hoort het ook en scant me van onder tot boven. Ik laat mijn kar los, zet een stap achteruit en kijk met hen mee. Vandaag trok ik geen jas aan, maar een pull die al zijn geheimen prijs geeft: hij is afgezoomd met stikdraad die hier en daar wat loshangt, de zijpanden zijn aaneengenaaid tot een gebobbelde naad met daartussen – ter hoogte van mijn heupen – het etiket met wasinstructies (max. 40°C), heeft kapstok-lintjes die nu over mijn schouders liggen en in mijn nek is er vermoedelijk nog dat groter etiket met daarop XL dat naar alle waarschijnlijkheid als een vlagje wappert op de koude lucht van de koeling.

Ik heb heimwee naar mijn mondmasker om op zijn minst mijn gezicht te verbergen. De dame probeert mijn pijn te verzachten. Ze had het zelf ook eens meegemaakt zegt ze, en toen had niemand iets gezegd en was ze op iedereen kwaad toen ze thuis zelf ontdekte dat ze zo had rondgelopen. Terwijl ze haar verhaal vertelt, doe ik mijn pull uit, draai hem binnenste buiten en trek hem opnieuw aan, aangemoedigd door goedkeurende blikken. Ik snap haar wel, maar toch… dat een vriendin dat zegt, of een collega, dat is een andere ervaring dan zo halfweg een supermarkt, tussen de yoghurt en de boter, terwijl je er al niet op je best bij loopt en wordt omringd door onbekend publiek. Het is als in die droom waarin je ontdekt dat je naakt rondloopt.

Bij de kassa kom ik haar opnieuw tegen. Onze blikken kruisen elkaar. Ze kijkt me medelevend aan. Ondertussen ben ik een beetje bekomen van de shock. Ik besef dat ik haar dankbaar moet zijn. Het was een act van medeleven en vooral een teken dat de corona begint weg te deemsteren. Mensen spreken je niet meer enkel aan om je te vragen je masker goed aan te trekken, afstand te houden of je handen te ontsmetten. Ik leg al mijn aankopen op de toonbank. Vanavond eten we fishsticks met prei en puree en volgende week – dat heb ik zonet beslist- bestel ik HelloFresh. Dat is als een joker inzetten op de moeder-wat-eten-we-vraag … en het wordt aan de deur afgeleverd.

10 gedachten over “Boodschappen”

  1. Leuk, nu weet ik wat er door de mensen hun hoofd spookt als ik hen aanspreek. Wijzig een paar lichaamsdelen en die dame kon ik dan wel geweest zijn.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ja Iris…;je gaat MIJ bijna overclashen..
    Ik had zoiets VOOR mijn klas ( paar kerten)..bv rode pull met reuzegrote Pelikaan op de voorkant.;
    die dag mantel uitgedaa n IN de klas e n//agenda op bord..met rug naar de klas: JOEOEOE… De pelikaan keek hen aan vanop mijn RUG.;
    Ik heb dan de flap van het bord wat strakker gedraaid e n ter plekke..trui uit e n..op voorkant aangebracht..Bijmijn PENSIOEN uittrede..vertgelden ze dat nog! maar jij kan het MOOIER vertellen..

    Like

  3. o zo menselijk…. onlangs hoorde ik een gelijkaardig verhaal van n dame met 2 verschillende schoenen .. een witte Nike en een witte Puma .. het kan verkeren 🙂

    Geliked door 1 persoon

  4. Positief verhaal over zorgzaamheid en aandacht voor de andere ! Illustreert treffend de alledaagse ‘ petite bonté ‘ die Levinas zo belangrijk vindt….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s